Gece, hakikatin en çıplak haliyle göründüğü vakittir…
Bugün insanlık büyük bir kırılmanın eşiğinde. İşlerimiz bereketsizleşiyor, kazanç artıyor ama huzur azalıyor. Çocuklarımızın geleceği ise en büyük tehdit altında. Çünkü onları büyüten dünya; eğitimde hakikati değil ideolojiyi, adalette hakkı değil gücü, ahlakta iffeti değil hevesi öğretiyor.
Fısk ve fücur artık gizlenmiyor, sistemleşiyor. Eğitim, kalbi inşa etmiyor; aklı dünyevileştiriyor. Adalet, haklıyı korumuyor; güçlüye hizmet ediyor.
Diziler, oyunlar, dijital dünya… Hepsi aynı merkezden beslenen bir algıyı işliyor: Allah’sız (cc) bir hayat. Günahı normalleştiren, haramı süsleyen, hayâyı küçümseyen bir düzen…
Ve en acısı: İnsanlık bunun farkında bile değil.
“Onlar dünya hayatının görünen yüzünü bilirler, ahiretten ise gafildirler.” (30/Rum-7)
İşte bugünün insanı… Her şeyi bilen ama kendini bilmeyen… Her şeye hükmeden ama nefsine yenilen…
Bugün yeryüzünde gördüğümüz zulmün, kanın, adaletsizliğin asıl kaynağı da budur… İnsanın Rabbinden kopuşu…
Allah (cc) hayatın dışına itildiğinde; merhamet yerini vahşete, adalet yerini zulme, hakikat yerini çıkar hesaplarına bırakır. Çünkü kalp Allah’a (cc) bağlanmazsa, mutlaka bir güce boyun eğer. Ve o güç çoğu zaman insanı ezer.
“İnsanların kendi elleriyle yaptıkları yüzünden karada ve denizde fesat ortaya çıktı…” (30/Rum-41)
Bu gidişatın adı ilerleme değil, çöküştür. Çünkü tevhid terk edildi. Allah (cc) hayatın merkezinden çıkarıldı. Yerine nefis, sistem ve çıkar konuldu.
Allah’sız (cc) kurulan her düzen, insanı önce yorar, sonra bozar, en sonunda yok eder. Ama hâlâ geç değil.
Bunca yaşananlar birer tesadüf değil, birer uyarıdır. Her yıkım bir ibret, her kriz bir çağrıdır. Görüp de ders almamak, duyup da uyanmamak en büyük kayıptır.
Allah (cc) her şeye şahittir: “Şüphesiz Rabbin, yapılan her şeyi hakkıyla görmektedir.” (11/Hud-112)
Artık durma vakti değil… Uyanma, yönünü düzeltme vaktidir.
Tevhidi yeniden hayatın merkezine almak, çocuklarımızı Allah (cc) bilinciyle yetiştirmek, hakkı, güce değil Allah’a (cc) dayandırmak…
Yine hatırlayalım ki, bu bir tercih değil, zorunluluktur. Çünkü mesele sadece dünya değil… Mesele, ebedi akıbettir…
KUR’AN’A NEBEVÎ DÂVET
