*DÜNYANIN DERDİ BİTMİYOR, KULLUĞUMUZ NEDEN AKSIYOR?*
Bazen insanın içi öyle daralıyor ki derdini anlatacak kelime bulamıyor. Geçim sıkıntısı, ödenmeyi bekleyen borçlar, evin içinde yaşanan huzursuzluklar, hastalıklar, evlat kaygısı, işsizlik korkusu… Bir sıkıntıyı aşmaya çalışırken başka bir dert kapıyı çalıyor. Kimi sabah evinden çıkarken akşam neyle karşılaşacağını bilmiyor, kimi de ailesine belli etmeden içinde nice sıkıntılar taşıyor.
Hepimizin bir derdi, bir imtihanı var. Kimimiz sabretmeye, kimimiz şükretmeye çalışıyoruz. Bazen yoruluyor, bunalıyor, bazen de çıkış yolu bulmakta zorlanıyoruz. Fakat hayat bütün bu sıkıntılarla devam ediyor…
Rabbimiz Allah (cc) bizi bu dünyaya yalnızca çalışıp kazanmak, geçimimizi sağlamak ve ömrümüzü tüketmek için göndermedi. Kitabımız Kur’an’da yaratılış gayemizi açıkça bildirdi: “Ben cinleri ve insanları ancak bana kulluk etsinler diye yarattım.” (51/Zâriyât-56)
Elbette çalışacağız, ailemizin rızkını temin edeceğiz, çocuklarımızla ilgileneceğiz, hastalandığımızda tedavi olacağız. Bunlar hayatımızın önemli sorumluluklarıdır. Hatta helalinden kazanmak, ailemizin hakkını gözetmek, üzerimize düşeni yapmak da Allah’a (cc) kulluğumuzun bir parçasıdır.
Ancak bütün bunlarla uğraşırken asıl yaratılış gayemizi ihmal etmemiz doğru olabilir mi?
Bir düşünelim kardeşlerim… Geçim sıkıntısı çektiğimizde çalışmayı bırakmıyoruz. Borcumuz olduğunda ödemek için çare arıyoruz. İşimiz bozulduğunda düzeltmeye uğraşıyoruz. Aile içinde sorunlar yaşadığımızda çözüm bulmaya çalışıyoruz. Hastalandığımızda şifa aramak için imkânlarımızı zorluyoruz.
Yorulsak da üzülsek de bütün bunlarla mücadele etmeye devam ediyoruz. Çünkü bunları hayatımızın vazgeçilmez sorumlulukları olarak görüyoruz.
Peki, aynı gayreti Rabbimiz Allah’a (cc) kulluğumuzda neden gösteremiyoruz?
Dünyalık işlerimiz için zaman buluyor, gerektiğinde uykumuzdan ve dinlenmemizden fedakârlık ediyoruz. Fakat namazlarımızda gevşeyebiliyor, Kur’an’ı okumayı ihmal edebiliyor, dinimizi öğrenmeye ve İslami çalışmalara vakit ayırmakta zorlanabiliyoruz.
İşimiz, kazancımız veya ailemizle ilgili bir mesele olduğunda şartlarımızı zorluyoruz. Ama dini bir hizmete, ilim meclisine, hayırlı bir çalışmaya sıra geldiğinde çoğu zaman ilk vazgeçtiğimiz şey bunlar oluyor.
İnsanın içini acıtan da bu. Dünya için bunca sıkıntıya katlanırken ahiretimiz için göstermemiz gereken gayrette zayıf kalabiliyoruz…
Üstelik bunu zamanla normal görmeye başlıyoruz. İşimiz aksadığında rahatsız oluyoruz ama kulluğumuzdaki eksikliklerle yaşamaya alışabiliyoruz… 😔
Kardeşlerim, sözümüz gerçekten mazereti olanlara değil. Hastalıkla, ağır sıkıntılarla mücadele eden, elinden geldiği hâlde daha fazlasını yapamayan kardeşlerimizin durumunu Rabbimiz Allah (cc) bilir. Kur’an’da, Allah’ın (cc) hiç kimseye gücünün yetmeyeceği yükü yüklemeyeceği bildirilir. (2/Bakara-286)
Bizim üzerinde durmamız gereken, imkânımız olduğu hâlde ertelediğimiz sorumluluklarımızdır. Bazen yapamadığımız için değil, önceliklerimizi yanlış belirlediğimiz için geri kalıyoruz.
Rabbimiz Allah (cc) şöyle buyuruyor:
“İnsanlar, ‘İman ettik’ demeleriyle, imtihan edilmeden bırakılacaklarını mı sandılar?” (29/Ankebût-2)
İmtihan yalnızca hastalığa, yokluğa ve sıkıntıya sabretmekten ibaret değil. Bütün bunların içinde Rabbimize bağlılığımızı, ibadetlerimizi ve dinimize karşı sorumluluklarımızı ne kadar koruduğumuz da imtihanımızın bir parçasıdır…
Özellikle İslami çalışmalarımızı, bütün işlerimiz bittikten sonra vakit kalırsa ilgileneceğimiz bir uğraş gibi görmeyelim. Dinimize hizmet etmeyi, ilim öğrenmeyi, hayırlı çalışmalara katılmayı hayatımızın üvey evladı hâline getirmeyelim. Bunlar da kulluğumuzun ve Müslüman kardeşliğimizin gereğidir.
Hem dünyanın işi bitecek gibi mi? Bir borç bitiyor, başka bir ihtiyaç çıkıyor. Bir problem çözülüyor, yenisi başlıyor. Bugün iş yoğunluğu, yarın ailevi bir mesele, öbür gün başka bir sıkıntı… Hayat böyle geçip gidiyor.
Her şeyin düzelmesini, sıkıntılarımızın sona ermesini beklersek kulluğumuzdaki eksiklikleri gidermeye ne zaman başlayacağız?
Ömür de bizi beklemiyor kardeşlerim. Yıllar geçiyor, saçlar ağarıyor, güç kuvvet azalıyor. Bir gün bütün bu telaşlar geride kalacak. Uğruna bunca yorulduğumuz dünya hayatından ayrılacak, Rabbimizin huzuruna çıkacağız…
O gün dünyada ne kadar meşgul olduğumuz değil, bize verilen ömrü nasıl değerlendirdiğimiz önem taşıyacak…
Öyleyse bugün küçük de olsa bir şeyleri değiştirelim. Namazlarımızda eksiklik varsa önce onları düzeltelim. Her gün Kur’an’a vakit ayıralım. Dinimizi öğrenmek için haftalık bir zaman belirleyelim. İslami çalışmalardan uzaklaştıysak yeniden kardeşlerimizle irtibat kuralım, gücümüzün yettiği bir sorumluluğu üstlenelim. Başladığımız hayırlı işleri ilk sıkıntıda terk etmeyelim.
Her şeyi bir anda yapamayabiliriz. Fakat yapabileceğimiz şeyleri de sürekli yarına bırakmayalım.
Dünya için verdiğimiz mücadele devam etsin; ama ahiretimiz bu mücadelenin dışında kalmasın…
Çünkü yarın yine dertlerimiz, işlerimiz, ihtiyaçlarımız olacak. Fakat yarın hayatta olacağımızın hiçbir garantisi yok.
Rabbimiz Allah (cc) bizleri dünyanın sıkıntıları arasında kulluğunu ihmal etmeyen, nimetlerine şükreden, imtihanlarına sabreden ve ömrünü kendi rızasına uygun yaşamaya çalışan kullarından eylesin. (Âmin) 🤲🏻
Burhan Perk
KUR’AN’A NEBEVÎ DÂVET
