2-) Askere Gitmemek İçin Ne Yapmalıyız?

Askere Gitmemek İçin Ne Yapmalıyız?

Soru:

Bazı Tevhidi cemaatlerde gençler, askere gitmemek için kilo alıp çürük raporu alıyorlar. Bizim oğlumuzda askere gitmeyip katlanarak para cezası almaya devam ediyor. Ve kilo almayı da uygun görmüyor. İslâma göre en doğru adım hangisidir?

 

Cevap:

Müslüman hayatını Allah’ın (cc) hükmüne göre şekillendirir. Bir kurumun güçlü olması, zorunlu tutulması veya toplumun büyük kısmının onu normal görmesi, tek başına onu meşru hale getirmez. Eğer bir Müslüman yaşadığı sistemin Allah’ın (cc) indirdiği hükümlerle değil beşerî kanunlarla yönetildiğine, askerlik kurumunun da nihayetinde bu sistemi korumak ve devam ettirmek üzere yapılandırıldığına inanıyorsa, bu durumda askere gitmeme yönünde bir tavır ortaya koymasını anlamak gerekir.

 

Mesele sadece silah tutmak veya belli bir süre kışlada bulunmak değildir. Kişi kimi zaman bağlılık, itaat ve aidiyet gibi kavramları da akidesi açısından değerlendirmektedir. Bu noktada bazı Müslümanların yaptığı gibi kolay bir yolu seçip “Nasıl olsa herkes gidiyor” demek yerine, meseleyi Kur’an ve sünnet süzgecinden geçirmeye çalışmak gerekir. Mümin için asıl ölçü çoğunluğun tercihi değil, Allah’ın (cc) rızasıdır. Rabbimiz Allah (cc) mealen şöyle buyurmaktadır: “Eğer yeryüzündekilerin çoğuna uyarsan seni Allah’ın yolundan saptırırlar.” (6/En’âm-116)

 

Bazı Müslümanlar askere gitmemek için kilo almayı veya farklı muafiyet yollarını eleştiriyorlar. Fakat burada biz de şunu sormalıyız: Bir Müslüman, inancına göre Allah’ın (cc) hükmüyle yönetilmeyen ve önceliğini İslam’a değil devlet çıkarlarına veren bir yapının içerisinde yer almamak için meşru imkânlar arıyorsa, bunda kınanacak olan nedir?

 

Kimse rahatına düşkün olduğu için yıllarca para cezalarıyla uğraşmayı, işlerinin zorlaşmasını, evlilik süreçlerinin etkilenmesini veya sürekli baskı altında yaşamayı tercih etmez. Eğer kişi bütün bunlara rağmen tavrını koruyorsa, bu durum dünya menfaati değil inanç meselesi olarak görülmelidir. “Git, yap kurtul” mantığı ilk bakışta pratik görünebilir. Ancak mümin sadece en kolay yolu seçen kişi değildir. Mümin, Allah’ın (cc) huzurunda hangi tavrın kendisini daha temiz bir vicdanla bırakacağını düşünendir.

 

Kilo alarak veya beşeri kanunların tanıdığı bazı muafiyet yollarından yararlanarak askerlikten uzak durmaya çalışmak da bu çerçevede değerlendirilebilir. Burada önemli olan husus, kişinin kendisine ciddi ve kalıcı zarar vermemesi, dinen açık bir yalana veya sahteciliğe başvurmaması ve bunu nefsi rahatlık için değil, inandığı bir davanın gereği olarak yapmasıdır. Çünkü bir mümin bazen malıyla, bazen zamanıyla, bazen de bazı dünyevi imkânlardan vazgeçerek tavrını ortaya koyar.

 

Para cezaları meselesi de benzer şekilde değerlendirilmelidir. Tarih boyunca hak bildiği yolda yürüyen insanlar çeşitli bedeller ödemişlerdir. Sahabenin Mekke’de gördüğü baskılar, mallarını terk ederek yaptıkları hicretler, uğradıkları ambargolar ve mahrumiyetler bunun örnekleridir. Hiç kimse sıkıntının kendisini istemez; ancak hakka bağlı kalmanın bedeli olarak gelen sıkıntıya sabretmek başka bir şeydir.

 

Sahabe nesli de birçok yerde önlerine çıkan kolay yolları değil, bedeli ağır olan hak yolu tercih etmiştir. Mekke’den hicret eden sahabiler evlerini, mallarını, ticaretlerini ve yılların birikimini geride bıraktılar. Çünkü onlar için mesele dünya hesabı değil, Allah’ın (cc) rızasıydı. Bir Müslüman da inandığı bir davada bazı bedeller ödüyorsa, bunu sadece maddi kayıp olarak görmez.

 

Elbette hiç kimseye kendisine zarar vermesi tavsiye edilemez. Ancak kişinin kalıcı zarar oluşturmayan ve mevcut sistemin kendi içerisinde tanıdığı bazı imkânlardan faydalanarak bu yükümlülükten uzak durmaya çalışmasını hemen korkaklık veya mücadeleden kaçış olarak nitelemek de doğru değildir. Asıl korkaklık, sırf bazı dünyevi sıkıntılarla karşılaşmamak için inandığı bir tavırdan vazgeçmektir.

 

Bu nedenle bir Müslümanın beşeri bir düzende askere gitmeyip bunun bedeli olarak para cezası, çeşitli kısıtlamalar veya sosyal zorluklar yaşaması; eğer bunu Allah’ın (cc) rızasını gözeterek ve akidevi bir duruş olarak yapıyorsa, “mücadeleden kaçmak” değil, bilakis bedel ödemeyi göze almak olarak değerlendirilebilir. Çünkü dava sahibi insanların yolu her zaman kolay olmamıştır.

 

Yine Rabbimiz Allah (cc) mealen şöyle buyurur: “Yoksa siz, sizden öncekilerin başına gelenler sizin de başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız?” (2/Bakara-214)

 

Ve yine: “Yoksa Allah içinizden cihad edenleri ve sabredenleri ortaya çıkarmadan cennete gireceğinizi mi sandınız?” (3/Âl-i İmrân-142)

 

Neticede mesele rahat bir hayat sürmek değildir. Mesele, kişinin Allah’ın (cc) huzuruna çıktığında hangi tavrın hesabını daha kolay vereceğine inanmasıdır. Eğer bir Müslüman, samimi bir şekilde, hiçbir dünyevi menfaat gözetmeden, sırf Allah’ın (cc) rızasını arayarak bazı bedeller ödemeyi göze alıyorsa; işte bu, mücadeleden kaçmak değil, mücadeleyi yüklenmektir. Müminin ölçüsü de insanların kolay bulduğu yol değil, Allah’ın (cc) razı olacağını umduğu yoldur…

 

Sorunuza cevabımız bu şekildedir. Doğrular Rabbimiz Allah’a (cc), yanlışlar ise bize aittir.

 

Allah’a (cc) emanet olun. Hayırla kalın.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Bu site istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanır. Yorum verilerinizin nasıl işlendiğini öğrenin.

Başa dön tuşu