“Günahını da Taşırız” Diyenlerin Aldatışı…
Allah (cc) insanı başıboş bırakmamıştır. Her çağda hak ile bâtılın mücadelesi sürmüş; peygamberler insanları yalnız Allah’a (cc) kulluğa çağırırken, şeytanın dostları da insanları bu davadan uzaklaştırmaya çalışmıştır. Kimi zaman tehditle, kimi zaman alayla, kimi zaman da sahte merhametle…
İşte Ankebût sûresi 12. âyet, bâtıl ehlinin çok sinsi bir yöntemini ortaya koymaktadır: “İnkâr edenler, iman edenlere dediler ki: ‘Bizim yolumuza uyun; sizin günahlarınızı biz yüklenelim.’ Oysa onların günahlarından hiçbir şeyi yüklenecek değillerdir. Şüphesiz onlar kesinlikle yalancıdırlar.” (29/Ankebût-12)
Bu âyet yalnız Mekke müşriklerini anlatmıyor. Bugün de insanları Allah’ın (cc) hükmünden uzaklaştırmak isteyenler aynı cümleyi farklı şekillerde kuruyorlar.
“Bir şey olmaz…”
“Herkes böyle yapıyor…”
“Kalbin temiz olsun yeter…”
“Çağa uy…”
“Bu kadarına da gerek yok…”
“Sen bizim dediğimizi yap, sorumluluk bize ait…”
Hâlbuki Allah’ın (cc) dininde hiç kimse başkasının günahını üstlenemez. Her nefis kendi kazandığından sorumludur. (6/En‘âm-164)
Bugün insanlar Allah’ın (cc) haramlarını normalleştirmek için birbirlerini cesaretlendiriyorlar. Faizi savunanlar, tesettürü küçümseyenler, şirk düzenlerini destekleyenler, Allah’ın (cc) hükmü yerine beşeri ideolojileri yüceltenler hep aynı mantıkla konuşuyor:
“Hayat böyle…”
“Mecbursun…”
“Bu devirde böyle yaşanmaz…”
Fakat kıyamet günü geldiğinde kimse kimsenin yükünü taşımayacak. Dostluklar dağılacak. Liderler takipçilerinden kaçacak. Sapıklığa çağıranlar, çağırdıkları insanlardan uzaklaşacaklar.
“O gün kişi kardeşinden, annesinden, babasından, eşinden ve çocuklarından kaçar.” (80/Abese-34/36)
Çünkü herkes kendi hesabının derdine düşecek.
Bugün özellikle gençlerin zihni kuşatma altındadır. Sosyal medya, diziler, ideolojiler, modern hayat anlayışı insanı Allah’tan (cc) koparmak için sürekli telkin veriyor. Günah cazip gösteriliyor, takva ise geri kalmışlık gibi sunuluyor. Allah’ın (cc) sınırlarına bağlı kalmak küçümseniyor.
Fakat mümin bilir ki; çoğunluk hak ölçüsü değildir. Hak yalnız Allah’ın (cc) vahyidir. İnsanların alkışı insanı kurtarmaz. Toplumun normal görmesi haramı helal yapmaz.
Ankebût sûresi aslında bir “imtihan sûresi”dir. Daha başında Allah (cc): “İnsanlar, ‘İman ettik’ demeleriyle bırakılıvereceklerini ve imtihan edilmeyeceklerini mi sandılar?” (29/Ankebût-2) buyuruyor.
Demek ki iman yalnız dil sözü değildir. İman bedel ister. Sabır ister. Tavizsiz duruş ister. Bazen yalnız kalmayı göze almak ister.
Müşrikler ilk Müslümanlara şöyle diyorlardı: “Eski dininize dönün, sorumluluğu bize ait olsun.”
Bugün de laik düzenler, seküler çevreler, nefis ve şeytan aynı çağrıyı yapıyor:
“Allah’ın hükmünü ikinci plana at…”
“Dine tam sarılma…”
“Biraz dünyaya uy…”
Ama Allah (cc) bu çağrıların yalan olduğunu bildiriyor: “Onlar kesinlikle yalancıdırlar.” (29/Ankebût-12)
Çünkü hiç kimsenin Allah’a (cc) karşı bir garantisi yoktur.
Ne bir hoca…
Ne bir lider…
Ne bir cemaat…
Ne bir aile…
Ne de toplum…
Kurtuluş ancak tevhidi bir iman ile, salih amel ile ve Rasulullah’ın (sav) yoluna tabi olmakladır.
Bugün insanların çoğu Allah’a (cc) inanıyor ama hayatın merkezine Allah’ı (cc) koymuyor. Kanunlarda, ekonomide, eğitimde, ahlakta Allah’ın (cc) değil insanların hükümleri belirleyici oluyor. İşte çağımızın en büyük fitnesi budur: Allah’ın (cc) hükmünü hayattan uzaklaştırmak…
Mümin ise bilir ki; izzet yalnız Allah’ın (cc) yanındadır. (4/Nisâ-139)
Bu yüzden mümin, insanların baskısından korkup hakikatten vazgeçmez. Günahı meşrulaştıran kalabalıklara aldanmaz. Kendisini ateşe çağıranların sözlerine kanmaz.
Çünkü dünya kısa, hesap ağırdır.
Bir gün herkes tek başına Allah’ın (cc) huzuruna çıkacak. Ne arkadaş konuşacak, ne toplum savunacak, ne de bizi günaha çağıranlar yardım edecek.
O gün yalnız amel konuşacak.
Allah (cc) bizleri bâtılın süslü çağrılarına aldanmayan, tevhid üzere yaşayan, hak uğruna sabreden kullarından eylesin. 🤲🏻
(Burhan Perk)
KUR’AN’A NEBEVÎ DÂVET
