Dünya garip bir sahneye dönmüş durumda…
Bir tarafta İran’dan füzeler yükseliyor… Bir tarafta Amerika ve İsrail ölüm kusuyor… Bir tarafta Gazze’de, Filistin’de mazlumların sesi arşa yükseliyor… Bir tarafta on binlerce Müslümanın idamını konuşan zalimler, bunu şampanyalarla kutlayacak kadar kalplerini karartıyor… Bir tarafta ise insanlar, bir topun peşinden koşulan bir oyunda zafer sarhoşluğu yaşıyor…
Ve biz… Bütün bunları izliyoruz…
Mescid-i Aksa kapalı, ümmetin kalbi zincirli… Mescid-i Haram açık, Mescid-i Nebevi açık, camiler açık… Ama içleri ne kadar diri?
Kaçımız o mescidleri Resulullah’ın (sav) sünnetindeki gibi; dirilişin, ilmin, cihadın, kardeşliğin merkezi hâline getirebildik?
“Size ne oluyor da Allah yolunda ve ‘Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu şehirden çıkar…’ diyen mustazaf erkekler, kadınlar ve çocuklar uğrunda savaşmıyorsunuz?” (4/Nisâ-75)
Bu ayet sadece savaş meydanına çağrı değildir… Bu ayet, kalbi harekete geçirme çağrısıdır.
Bu ayet, duyarsızlığa karşı bir tokattır.
Bugün ümmetin meselesi sadece düşmanın gücü değildir… Asıl mesele, kalplerimizin zayıflığıdır.
Mescidler var ama ruh yok… Kalabalıklar var ama şuur yok… Dualar var ama teslimiyet yok…
“Ümmetler sizin üzerinize, yemek yiyenlerin tabağa üşüştüğü gibi üşüşecek.” Sahabeler: “O gün sayıca az mı olacağız?” dediler.
Resulullah (sav): “Hayır, çok olacaksınız. Fakat selin üzerindeki köpük gibi olacaksınız…” (Ebû Dâvûd)
Bugün biz o köpük gibiyiz… Varız ama ağırlığımız yok. Kalabalığız ama etkimiz yok…
Ey ümmet… Bu hâl normal değil! Bu suskunluk kader değil! Bu dağınıklık fıtrat değil!
Gerçek zafer; kupalar kaldırmak değil, kalbi Allah’a (cc) teslim etmektir. Gerçek uyanış; ümmetin derdiyle yanmaktır. Gerçek diriliş; mescidleri yeniden hayatın merkezi yapmaktır.
Ey kalp… Artık uyan! Çünkü bu alışmışlık, bu duyarsızlık, bu gecikmişlik… Sadece bir zayıflık değil, bir hesaptır…
Ve o hesap günü mutlaka gelecektir…
(Burhan Perk)
KUR’AN’A NEBEVÎ DÂVET
